คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๓๐๓/๒๕๖๔
สัญญาค้ำประกันเป็นสัญญาที่ผู้ค้ำประกันยอมผูกพันตนต่อเจ้าหนี้เพื่อชำระหนี้เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้ ผู้ค้ำประกันไม่ได้มีหนี้ที่จะต้องปฏิบัติโดยอาศัยความสามารถหรือคุณสมบัติบางอย่างซึ่งต้องกระทำเป็นการเฉพาะตัว ผู้ค้ำประกันมีความผูกพันต้องชำระหนี้แก่เจ้าหนี้เมื่อลูกหนี้ไม่ชำระหนี้อันเป็นความผูกพันในทางทรัพย์สิน แม้ขณะผู้ค้ำประกันถึงแก่ความตายผู้กู้ยังไม่ผิดนัดชำระหนี้ สัญญาค้ำประกันหาได้ระงับไปเพราะความตายของผู้ค้ำประกันไม่
สิทธิหน้าที่และความรับผิดตามสัญญาค้ำประกันย่อมตกแก่ทายาท แต่ทายาทไม่ต้องรับผิดเกินกว่าทรัพย์มรดกของผู้ค้ำประกันที่ตกทอดได้แก่ตน แต่เมื่อเจ้าหนี้ไม่ได้มีหนังสือบอกกล่าวไปยังทายาทของผู้ค้ำประกันภายใน 60 วัน นับแต่วันที่ผู้กู้ผิดนัด เจ้าหนี้จึงไม่มีสิทธิเรียกร้องให้ทายาทของผู้ค้ำประกันรับผิดตามสัญญาค้ำประกัน